Bij onkerkelijken, vooral in de Randstad, zou het spelen, bij nette mensen in de Biblebelt niet: onbedoelde zwangerschap en abortus. Onzin, het is geen ver-van-ons-bedshow, schrijft een reformatorische ervaringsdeskundige aan Kies Leven. Haar leven werd getekend door die ene keus.
Vandaag werd ik heel verdrietig wakker, schrijft Esmee van Liefte.* „Ik dacht aan wakers, aan mezelf. Lang geleden. Toen waren er geen wakers (niet dat ik weet tenminste). Ik was een kind van 16 dat door niemand beschermd werd. Geen dokter die zei: „Joh, je bent 16 jaar, nog een kind. Jij kunt niet beslissen over leven en dood!” Er was ook geen regering die optrad, terwijl die toch voor kinderen in de maatschappij hoort te zorgen?! Want dat kind van 16 wordt ooit 26, 46 en ga zo maar door. En die vrouw kan nooit meer terug. Niemand dacht indertijd aan dat kind: geen dokter, geen dodende arts in een abortuspraktijk. Ik word boos, terwijl ik verdrietig blijf.
Ze wisten in die kliniek toch dat ik 16 was? Hoe kun je dan, als je zelf 50 of 60 bent, onder gezellig gebabbel, bij een kind van 16 een ander kind doden? Misschien dachten ze: dit meisje kon met een man het bed in, dus zo’n kind is ze niet. Want dat wordt in zo’n situatie vaak gezegd. Maar ook dan blijf je een kind!”
Gruwelijke beelden
„Ik geef toe: het was niet goed en niet hoe de Heere het wilde. Maar dat kind van 16 worstelt na de ‘ingreep’ haar hele leven, nu nog, met een trauma. Als ik tegenwoordig een baby zie, zie ik dood. Zie ik beentjes van een romp worden gerukt. Zie ik een hoofdje… Gruwelijke beelden. Beschadigd voor het leven, zo voel ik me. Ik weet het: ik heb er zelf voor gekozen, niemand uit Den Haag of de Tweede Kamer heeft mij gedwongen om dit te doen. Maar dat de optie er is, is gewoon ziek. Vind ik. Je kunt als 16-jarige geen fles Bacardi halen, maar wel je kind laten doden. Hoe dan?! Hoe kan een regering wél snappen dat een kind van 16 geen alcohol in een supermarkt moet kunnen kopen en tegelijk níét snappen dat datzelfde kind niet over leven en dood kan beslissen?
Een poosje geleden bad een dominee in mijn dorp voor minister-president Jetten, de man die het doden van ongeboren leven geen strobreed in de weg legt. Die heel veel doet wat God verboden heeft. „God kan hem op de knieën krijgen”, sprak de predikant. Ondanks mijn opstandigheid rond onze overheid dacht ik: hij heeft gelijk. Gebed heeft grote kracht!”
Oplossing voor de korte termijn
„Blijf als Kies Leven alsjeblieft doorvechten. Voor Hem. Voor al die leventjes. Voor vrouwen die niet weten waar ze aan beginnen bij de keuze voor abortus. Die niet weten dat hun leven vanaf het moment waarop ze de kliniek uitlopen, ingrijpend, intens en langdurig gaat veranderen. Abortus lijkt misschien een oplossing, maar het is er een voor de korte termijn. Ik geloof dat ieders geweten gaat spreken. Ooit. Vroeg of laat.
Blijf alsjeblieft spreken, zeker ook onder refo’s op de Biblebelt. Ze kunnen soms oogkleppen op hebben en dingen zeggen als: „Onze kinderen gaan niet met elkaar naar bed voor het huwelijk. Dit soort abortuspraktijken vindt alleen in Amsterdam plaats. Ons soort mensen kiest daar echt niet voor.”
Ons soort mensen doet dat wel! Ook onze jongens en meisjes gaan soms vóór het huwelijk met elkaar naar bed. En ook zij gaan, als ze zwanger blijken, naar zo’n praktijk. Omdat ze jong zijn. Omdat hun geplande leven met een kind in duigen valt. Omdat ze bang zijn voor de reactie van hun ouders.”
Onbedoelde zwangerschap
„Blijf mensen, ook refo’s, voorhouden met hun kinderen te spreken, zodat die weten wat ze moeten doen als er een onbedoelde zwangerschap op hun weg komt. Zodat ze weten dat hun ouders klaarstaan om te helpen. Probeer ook de ogen van deze groep te openen en vertel dat abortussen geen ver-van-ons-bedshow vormen, maar ook in onze eigen dorpen voorkomen. In onze eigen, PKN, HHK of wat dan ook. Het gaat om mensen en kinderen uit je eigen straat, gewoon in Ermelo, Veenendaal, Goes, Barneveld, Katwijk, Urk, Werkendam of waar dan ook.
Op D.V. 14 november vindt de Mars voor het Leven weer plaats. Ik hoop en bid dat er nog meer mensen dan vorig jaar zijn. Dat er een geluid gehoord wordt in Den Haag en in de Tweede Kamer. Maar zelfs als dat niet zo is, weet ik gelukkig dat niets God uit de hand loopt (al lijkt dat voor ons soms wel zo).”
*Esmee heet in werkelijkheid anders.
Brief binnengekomen bij Kies Leven en anoniem geplaatst op website Reformatorisch Dagblad
