De Week van het Leven ligt weer achter ons. Kies Leven heeft op vele plaatsen mogen spreken, kunnen aanschuiven bij podcasts en televisie. Daarnaast mochten medewerkers van Kies Leven op verschillende plaatsen presentaties geven en waren we aanwezig met een kraam op de pro-life markt tijdens de Mars voor het Leven. Op allerlei momenten was er contact met voor- en tegenstanders.
Tijdens deze ontmoetingen kwamen allerlei verhalen langs. Mensen die spontaan gingen vertellen, soms niet eens bewust maar met een diepe impact.
Een boa
Een vrouw vertelde na afloop van een presentatie dat ze wekelijks voor een andere kleine organisatie bij een abortuscentrum gesprekken aangaat. Bij hun activiteiten is de gehele tijd een boa aanwezig om toe te zien op de rust. De boa heeft nog nooit iets hoeven te doen, zo vertelde ze. Op andere plaatsen komen boa’s kort langs voor toezicht op de rust tijdens het waken. Maar deze waker vertelde dat één van de boa’s onlangs aan haar vertelde dat hij samen met zijn vrouw weer een kindje verwachtte. Echter ze hadden al meerdere kinderen en hebben daarom abortus overwogen. Maar, zo vertelde de boa, door alle gesprekken met jullie hebben we er vanaf gezien en houden we het kindje.
Een priester
Na afloop van een presentatie sprak een rooms-katholiek priester mij aan. Of wij ook een goed boek hebben om het gesprek over abortus aan te gaan. Hij worstelde daar echt mee zo vertelde hij. Wist niet hoe hij dat moest doen, maar zo zei hij: het is zo nodig. In mijn parochie kom ik tijdens de biecht vaak vrouwen tegen die hun abortus opbiechten. Die daarmee worstelen en ik weet niet goed hoe ik dat bespreekbaar moet maken onder de leden van de kerk. Hij kocht het boek: ‘In gesprek over abortus’ en het boek van Laurentine Van Landeghem: ‘De leugens die we graag geloven’.
Een bezoeker aan de kraam
Tijdens de Mars voor het Leven stond na afloop van het programma een vrouw bij het doosje met hele kleine modelletjes van 7, 8, 9 en 10 weken zwangerschap. Ze pakte het doosje op en keek intens naar deze kleine kindjes. Ze vroeg mij of het doosje te koop was en of ik het voor haar kon bestellen. Je zag de emotie, de pijn, het verdriet op haar gezicht. Ze vertelde dat ze meerdere kinderen tijdens de zwangerschap had verloren en ze wilde graag iets tastbaars hebben. Ik heb haar het doosje meegegeven om niet. De kosten van het doosje stellen niets voor bij de waarde die het voor haar heeft.
Een pakketbezorger
Zo stuurde iemand mij het volgende bericht toe: “De stoet liep zaterdag langs een groep Dolle Mina’s. Voordat we daar langs liepen, voegde zich een man bij ons om mee te lopen. Na de schreeuwers haakte hij weer af om verder te gaan met zijn werk. Hij was van een bezorgdienst. Ik bedankte hem voor het meelopen, juist op het zware stuk. Toen liet hij mij een foto zien van een kindje waar hij duidelijk de trotse opa van was. Hij zei: ‘het is zó nodig om dit te doen! Dit kindje moest van de halve familie weggehaald worden, maar ik ben er zo blij mee!’”
Zomaar een man, zomaar een verhaal. Maar zo treffend en bemoedigend, toch ook zó nodig om met gebed en daden rond te gaan ter bescherming van het ongeboren leven!
Een voormalig pro-choicer
Nog een ander bericht kreeg ik toegestuurd van een ontmoeting tijdens het lopen: “We liepen langs de tegendemonstratie. Voor ons zei een vrouw: ‘voor de Heer is niets te wonderlijk!’ Ze was tot 5 jaar geleden pro-choice, haar moeder had ook twee abortussen gehad, het was in haar familie en omgeving normaal. De Heere veranderde haar hart en ze liep vandaag de Mars met haar twee dochters!”
Een anoniem iemand
Tijdens de Week van het Leven was er een gesprek met een vrouw die zelf twee abortussen had gehad. Het was voor haar ondertussen dertig jaar geleden. Ze had nog elke dag spijt van deze beslissingen. Wat een pijn en wat een verdriet draagt zij met haar mee. Er is goed contact met haar.
The Handmaid’s Tale
Bij de tegendemonstratie stonden een vijftal vrouwen in rode jurken, verkleed als vrouwen uit de televisieserie The Handmaid’s Tale. Samen hielden ze borden omhoog waarop te lezen stond: ‘Wij zijn geen broedmachine’. Dat lijkt ons een duidelijk signaal tegen draagmoederschap. We zijn benieuwd of ze deze boodschap ook aan onze minister-president hebben overgebracht.
De gesprekken laten zien dat een Week van het Leven niet overbodig is.
Een week is eigenlijk te kort. De abortussen gaan ook daarop volgende week en de weken daarna gewoon door.



